Στο Πανεπιστήμιο, ένας από τους πραγματικά καλούς δασκάλους, μας έλεγε: «Η γνώση για το αντικείμενο είναι απαραίτητη αλλά αυτό που μετράει στο τέλος, είναι να μετατρέψεις το «αντικείμενο» σε πράξη, να βρίσκει εφαρμογή στη κοινωνία». Σε μια συνάντηση γονέων, πριν από λίγα χρόνια, αναφορικά με τη λειτουργία του παιδικού σταθμού, τέθηκε το θέμα κατά πόσο ένα μικρό παιδί, στο φάσμα του αυτισμού, οριακά θα έλεγα, μπορεί να βρίσκεται στην ίδια τάξη με τα υπόλοιπα παιδιά. Ακούστηκε από γονείς, λίγους ομολογώ, ότι μάλλον εμποδίζει τα «παιδιά μας», πρέπει να πάει σε «ειδικό σχολείο» και άλλου τέτοιου τύπου αναχρονιστικά και αντικοινωνικά σχόλια. Με αφορμή τα λόγια του πανεπιστημιακού και το περιστατικό στον παιδικό σταθμό, θα προσπαθήσω να αναδείξω το θέμα του δικαιώματος που έχουν τα παιδιά με αναπηρία και τον αγώνα που δίδεται καθημερινά για να συμμετέχουν ισότιμα στην εκπαιδευτική διαδικασία.