Σε μια τάξη νηπιαγωγείου, παρατήρησα ένα μικρό αγόρι που περνούσε δύσκολα τις τελευταίες εβδομάδες. Πλησίασε αθόρυβα τον πίνακα συμπεριφοράς την ώρα της αποχώρησης. Το όνομά του είχε γραφτεί στο πράσινο τμήμα εκείνη την ημέρα. Άρπαξε το χέρι της μητέρας του και της το έδειξε, με το πρόσωπό του να φωτίζεται από υπερηφάνεια. «Κοίτα, μαμά», είπε. Τις μέρες ,όμως, που ο πίνακας έδειχνε το αντίθετο, ξεσπούσε σε κλάματα μόλις την έβλεπε - χωρίς λόγια, μόνο ντροπή.
