Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟ
Κατεβαίνοντας τη Γρηγορίου Λαμπράκη από τη δεξιά πλευρά, οι Φυλακές Κορυδαλλού απλώνονται σε μια τεράστια έκταση. Φτάνοντας στην είσοδο, υπάρχει ουρά για το επισκεπτήριο. Αφήνω όλα μου τα προσωπικά αντικείμενα στην εκεί και αναζητώ το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ). Οι μεγάλες πόρτες που κλείνουν συνεχώς πίσω μου είναι αμέτρητες. Σωφρονιστικοί υπάλληλοι, συγγενείς φυλακισμένων, διάσπαρτες κότες από το παρακείμενο κοτέτσι και ένα καφενείο δεσπόζουν στο προαύλιο λίγο πριν μπεις στο κτίριο όπου βρίσκεται το σχολείο. Από τα μικρά παράθυρα βλέπεις τις πτέρυγες με τα κελιά των κρατουμένων. Στα παράθυρά τους διακρίνεις από απλωμένες πετσέτες έως μικρές γλάστρες. Οι αίθουσες του σχολείου δεν θυμίζουν σε τίποτα φυλακή. Ένα τραπέζι του πινγκ-πονγκ στη μέση του διαδρόμου, πίνακες ζωγραφικής που έχουν δημιουργήσει οι φυλακισμένοι, βιβλιοθήκες, χάρτες και εργαστήρια συνθέτουν το παζλ με τις εικόνες που ξεδιπλώνονται μπροστά σου. «Τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη από αυτά είναι η αγάπη» διαβάζω στην κρεμασμένη στον τοίχο Προς Κορινθίους Α' Επιστολή του Αποστόλου Παύλου.