Διάβαζα σήμερα ένα ακόμη άρθρο για την υπόθεση του εικοσάχρονου Βαγγέλη που εξαφανίστηκε έπειτα από πολύμηνα καψώνια από κάποιους συμφοιτητές του στα Ιωάννινα. Σφίγγεται η καρδιά μου με κάθε περίπτωση bullying που ακούω. Στα δικά μου μαθητικά χρόνια δεν είχε όρο το φαινόμενο, όμως θυμάμαι πως ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της εφηβικής ζωής οι παρέες που εκφόβιζαν και οι βλακονταήδες, όπως αυτοί που έκαναν τη ζωή του Βαγγέλη τόσο δύσκολη. Όλους μας στεναχωρούν βαθύτατα τέτοια περιστατικά και αναρωτιέμαι πόση ευθύνη έχει ο καθένας μας. Άραγε, ως μαθητές δεν κάναμε όλοι κάποιες φορές τα στραβά μάτια μπροστά σε διάφορα σκηνικά εκφοβισμού ή βίας (λεκτική, ψυχολογική, σωματική) στα σχολεία μας, άλλοι από φόβο και άλλοι από αδιαφορία; Πολλοί από τους γονείς που καταδικάζουν το φαινόμενο, επειδή σκέφτονται τα δικά τους παιδιά, μήπως διαφέρουν από τους βλακονταήδες όταν πουλάνε τσαμπουκά και εκφοβίζουν τον δίπλα τους στο φανάρι, στην υπηρεσία, στο γήπεδο, στον στρατό, στις πολιτικές συζητήσεις... παντού, δηλαδή.