Γράφει ο Ψυχολόγος, Γιάννης Ξηντάρας, www.paidi–efivos.gr
Όταν ήμασταν νέοι γονείς και ξεφυσούσαμε για τις δυσκολίες και τις αγωνίες που είχε το μεγάλωμα των παιδιών σ’αυτήν την ηλικία, ακούγαμε τους μεγαλύτερους να λένε (ίσως λίγο περιπεκτικά) ‘’μικρά καράβια – μικρές φουρτούνες, μεγάλα καράβια – μεγάλες φουρτούνες’’, υπονοώντας ότι τα δύσκολα έρχονται… Δεν τους πολυπιστεύαμε, ούτε τους πολύκαταλαβαίναμε. Τα ξενύχτια, οι πρώτες ιώσεις, πυρετοί, βήχες, ωτίτιδες, όλα αυτά, φαίνονταν ανυπέρβλητα. Μεγαλώνοντας ωστόσο τα παιδιά, αρχίσαμε να τα εμπιστευόμαστε όλο και περισσότερο – μαζί και τους εαυτούς μας: μαθαίναμε… Κι έτσι μεγαλώνοντας και μαθαίνοντας φτάσαμε ως την εφηβεία: στις μεγάλες φουρτούνες των μεγάλων καραβιών.
Αναρωτιέμαι συχνά, πως μπροστά σε αυτήν την πρόκληση των ανοιχτών θαλασσών , πως μπορώ να αποφύγω τις κακοτοπιές, πως μπορώ να έχω μια καλύτερη σχέση με τον έφηβο γιο ή την έφηβη κόρη μου;