Τα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας –ή επανέρχονται επικαιροποιημένα– με αφορμή τις παγκόσμιες ημέρες, ιδίως όταν αφορούν γυναίκες, παιδιά, μειονότητες και περιβάλλον, είναι, δυστυχώς, πάντα αποκαρδιωτικά. Συχνά δε ο εορτασμός τέτοιων ημερών μοιάζει σαν να αποτελεί άλλοθι των επί μακρόν παγκοσμίως αποτυχημένων πολιτικών, σαν προσπάθεια να «σκεπαστεί» με μια προσδοκία, έναν ευσεβή πόθο, η θλιβερή πραγματικότητα. Εκτός και εάν η αντίφαση ανάμεσα στο θέμα της κάθε διεθνούς ημέρας και στα στοιχεία που αυτή προσκομίζει δεν είναι παρά οι δύο όψεις ενός νομίσματος, με το οποίο επιχειρείται να αποτιμηθούν, να εκτιμηθούν, ή ακόμη και να αποκατασταθούν οι ανισότητες.
