«Δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι...»
«Ζούμε ιστορικές στιγμές...»
«Τι ποσοστά έχω να πεθάνω;»
«Κάτσε να γκουκλάρω... Πόσοι έχουν πεθάνει μέχρι σήμερα; Λες να πεθάνω κι εγώ;»
«Συνάντηση Α, Β, Γ... να κάνω skype ή να την ακυρώσω;»
«Ταξίδι Α, Β, Γ... ακυρώνω τα πάντα και βλέπουμε.»
Ήταν Μάρτιος 2019, κι όλα αυτά που αναπαράγουμε ασταμάτητα στα social media και στις ιδιωτικές μας συζητήσεις, τα μονολογούσα συχνά μπροστά στον καθρέφτη, αντικρίζοντας τον καταπονημένο μου εαυτό μετά από έξι μήνες χημειοθεραπείες. Λίγους μήνες αργότερα το προσωπικό πείσμα επιβίωσης μεταλλάχθηκε σε μια εκνευριστική καθήλωση σε ένα δωμάτιο απομόνωσης. Αυτή την φορά είχε αρρωστήσει ένα μέλος της οικογένειας μου. Με μάσκα, γάντια, στολή και με το αντισηπτικό στο χέρι καθάριζα με μανία τα πάντα: πόμολα, μπουτόν, επιφάνειες, κινητά, τηλεκοντρόλ. Όπου κι αν γυρνούσα το κεφάλι μου έβλεπα εχθρούς: τους ιους που παραμόνευαν να σκοτώσουν τον αγαπημένο μου.
