«Την πρώτη φορά που θυμάμαι κάποιος να σχολιάζει την εικόνα του σώματός μου, ήμουν μόλις 5 ετών. Για κάποιον λόγο, θεωρείται ακόμα αποδεκτό στην κοινωνία μας να σχολιάζουμε το βάρος, την εικόνα, τις διατροφικές συνήθειες των άλλων, και ειδικά των παιδιών. Τώρα, που είμαι ενήλικη, ακόμα νιώθω ντροπή σε πολλές περιστάσεις. Όταν πηγαίνω σε μία κοινωνική εκδήλωση, φοβάμαι ότι θα με κοροϊδέψουν, ντρέπομαι να φάω όταν βρίσκομαι έξω με παρέα, γιατί σκέφτομαι ότι θα με σχολιάσουν ή ότι κάποιος καλοθελητής συγγενής θα μου πει πάλι ότι, αν και είμαι όμορφη, καλό θα ήταν να προσέξω τη διατροφή μου. Ένας αγώνας χωρίς τέλος, μία απειλή που μέσω της ψυχοθεραπείας αντιλαμβάνομαι μέρα με τη μέρα ότι όχι απλώς δεν με έχει βοηθήσει, αλλά έχει συντελέσει στο να έχω μία διαταραγμένη σχέση με το φαγητό αλλά κυρίως, μία σχέση μίσους με το σώμα μου». (Ελένη, 36 ετών)
Στον ψυχολόγο ολοταχώς