Η Δήμητρα Χασούρη και η Μαίρη Μητσάκη, συνδιαχειρίστριες του Autism Greece, μιλούν για τον αυτισμό, το masking, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν και την ανάγκη να πάψουν να περιορίζουν τον εαυτό τους για να χωρέσουν στα μέτρα της κοινωνίας.
«Όταν έμαθα ότι είμαι διαφορετική, έβγαλε πραγματικά νόημα». Για τη Δήμητρα Χασούρη και τη Μαίρη Μητσάκη, η αναγνώριση του αυτισμού δεν ήταν απλώς μια διάγνωση αλλά ένας διαφορετικός τρόπος να κατανοήσουν τον εαυτό τους και όσα είχαν ζήσει μέχρι τότε.
Τα δύο νέα κορίτσια, που διαχειρίζονται μαζί τη σελίδα Autism Greece –δημιουργός της είναι η Δήμητρα– μιλούν στη LiFO για την προσωπική τους διαδρομή, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν και την ανάγκη να ακουστούν επιτέλους οι ίδιοι οι άνθρωποι που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού.
Η Δήμητρα διαγνώστηκε στα τελευταία χρόνια του δημοτικού, όταν οι δάσκαλοί της επεσήμαναν στους γονείς της ότι χρειαζόταν περαιτέρω αξιολόγηση. Η Μαίρη άρχισε να αναρωτιέται αν βρίσκεται στο φάσμα στα 18 της, μέσα στην καραντίνα, όταν αναγνώρισε τον εαυτό της σε μια σειρά από περιγραφές που μέχρι τότε δεν συνέδεε με τον αυτισμό. Για χρόνια, οι δυσκολίες στην κοινωνικοποίηση, το bullying, το κοινωνικό άγχος και η αίσθηση ότι οι άλλοι γνωρίζουν κάποιους άγραφους κανόνες που εκείνες αγνοούν διαμόρφωναν την καθημερινότητά τους.
«Νιώθω ότι όλοι οι άλλοι έχουν σενάριο, έχουν κάνει πρόβα τα λόγια κι εγώ πρέπει να δείξω ότι τα ξέρω», θυμάται η Μαίρη. Αυτή η διαρκής προσπάθεια προσαρμογής συνδέεται με το masking, το καμουφλάρισμα των αυτιστικών χαρακτηριστικών, προκειμένου κάποιος να ανταποκριθεί στις κοινωνικές προσδοκίες. «Είναι λίγο σαν να είσαι συνεχώς σε συνέντευξη για δουλειά», εξηγεί η Δήμητρα. Και, όπως επισημαίνουν, δεν πρόκειται πάντα για μια μάσκα που μπορείς να βάλεις και να βγάλεις όποτε θέλεις. Μπορεί να γίνει ένας μηχανισμός επιβίωσης τόσο βαθιά ριζωμένος, ώστε να δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις πού τελειώνει η μάσκα και πού αρχίζεις εσύ.
Στη συζήτηση καταρρίπτουν στερεότυπα γύρω από το φάσμα του αυτισμού, τις καθυστερημένες διαγνώσεις στις γυναίκες, τις αισθητηριακές ευαισθησίες και την παρανόηση ότι η εξωτερικά «φυσιολογική» ζωή σημαίνει απουσία δυσκολιών. Μιλούν επίσης για την ανάγκη αποδοχής, για τα όρια και την αυτοφροντίδα, αλλά και για τη χαρά των ειδικών ενδιαφερόντων, την έντονη αίσθηση του δικαίου και το δικαίωμα των αυτιστικών ανθρώπων να καταλαμβάνουν χώρο.
«Αυτοφροντίδα είναι να μαθαίνεις στον εαυτό σου ότι έχει δικαίωμα να καταλαμβάνει χώρο». Για τη Δήμητρα και τη Μαίρη, το ζητούμενο δεν είναι να προσαρμόζονται σε έναν κόσμο που δυσκολεύεται να τις καταλάβει αλλά να ζουν χωρίς να απολογούνται γι’ αυτό που είναι. Και, κυρίως, να διεκδικούν το δικαίωμα να μιλούν οι ίδιες για τις εμπειρίες τους αντί να αφήνουν πάντα τους άλλους να μιλούν εκ μέρους τους.
Πηγή: LiFO
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου