Τα παιδιά στην ηλικία των 10-12 ονειρεύονται να γίνουν μόνο πιλότοι, ραλίστες, τραγουδιστές, δάσκαλοι, ηθοποιοί, παρουσιαστές, ποδοσφαιριστές. Θα αργήσει η ηλικία στην οποία θα γνωρίζουν το επάγγελμα της αρεσκείας τους. Και αυτή πάντως δεν είναι στα 17-18 – πόσω μάλλον σε μια εποχή τόσο ρευστή στην αγορά εργασίας λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων. Το παιδί, φθάνοντας στη Β΄ Λυκείου, απλώς έχει αρχίσει να σκιαγραφεί μέσα του τον επιθυμητό στόχο σχολής, εκτός κι αν είναι τόσο αποφασισμένο από πολύ νωρίς, οπότε μάλλον θα πρέπει να ψάξουμε τον γονεϊκό δάκτυλο πίσω από μια τόσο σπάνια αποφασιστικότητα. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, να ακούσετε έναν 18χρονο να θέλει, όταν φτάσει στα 30, να γίνει δικαστής σε Ειρηνοδικείο για να εκδικάζει τις μικροδιαφορές μεταξύ των γειτόνων ή να επιθυμεί να γίνει οδοντίατρος στο Παγκράτι για να σφραγίζει κυνόδοντες! Ή μήπως πιστεύουμε ότι ένας έφηβος μπορεί να έχει πάρει μια τόσο συνειδητή απόφαση που απαιτεί κατάθεση ψυχής ώστε να γίνει γιατρός ή νοσοκόμος; Όχι πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά είναι ελάχιστες.
