Μερικοί απλοί και καθημερινοί ήχοι που περνούν απαρατήρητοι για τους περισσότερους ανθρώπους, στον Chris Lynx μπορούν να προκαλέσουν πανικό, θυμό και μια ακατανίκητη τάση φυγής. Ο ζωγράφος και μοντέρ-βιντεογράφος μιλά για τη ζωή με τη μισοφωνία, μια ελάχιστα γνωστή νευρολογική διαταραχή που επηρεάζει βαθιά τις σχέσεις, την εργασία και την καθημερινότητά του.
Ο Chris Lynx είναι ζωγράφος, μουσικός και μοντέρ-βιντεογράφος. Από τα 7 του χρόνια κατάλαβε ότι κάποιοι καθημερινοί ήχοι όπως το μάσημα, οι αναπνοές ή το χτύπημα του πληκτρολογίου δεν ήταν απλώς ενοχλητικοί για εκείνον· ήταν αφόρητοι. Επαναλαμβανόμενοι μηχανικοί ήχοι μπορούσαν να του προκαλέσουν έντονο θυμό, πανικό, ακόμη και σωματικό πόνο. Χρειάστηκαν χρόνια μέχρι να ανακαλύψει ότι αυτό που βίωνε είχε όνομα: μισοφωνία.
Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Οι άλλοι» περιγράφει με ειλικρίνεια πώς η διαταραχή αυτή δεν περιορίζεται στην ακοή, αλλά επηρεάζει τις πιο προσωπικές στιγμές της ζωής του. Ένα οικογενειακό τραπέζι, μια σχέση ή ακόμη και μια ημέρα στη δουλειά μπορεί να μετατραπούν σε μια εξαντλητική εμπειρία, καθώς η προσοχή του εγκλωβίζεται στους ήχους και γεννά μια διαρκή τάση φυγής. Όπως εξηγεί, αυτό που τον πληγώνει περισσότερο δεν είναι ο ίδιος ο ήχος, αλλά το γεγονός ότι τον απομακρύνει από ανθρώπους που αγαπά και από στιγμές που θα ήθελε να απολαμβάνει.
Ο Chris μιλά επίσης για τις καθημερινές στρατηγικές που έχει αναπτύξει ώστε να μπορεί να είναι λειτουργικός και αποδοτικός στη δουλειά: ακουστικά με ενεργή την ακύρωση θορύβου, συγκεκριμένες ρουτίνες αποφόρτισης, σταδιακή έκθεση στους ήχους και συνεχή προσπάθεια να μη ζει αποκλειστικά αποφεύγοντάς τους. Παράλληλα, περιγράφει πώς οι φυσικοί ήχοι όπως το κύμα, τα φύλλα, ο άνεμος ή το τιτίβισμα των πουλιών λειτουργούν για εκείνον ως καταφύγιο, υπενθυμίζοντάς του ότι η αυξημένη ευαισθησία του δεν είναι μόνο βάρος, αλλά και ένας διαφορετικός τρόπος να αντιλαμβάνεται τον κόσμο.
Θέλει να στείλει ένα απλό αλλά ουσιαστικό μήνυμα: όσοι ζουν με μισοφωνία δεν είναι ιδιότροποι ούτε υπερβολικοί. Χρειάζονται κατανόηση, σεβασμό και μικρές πράξεις προσαρμογής που μπορούν να κάνουν τη ζωή τους αισθητά πιο ανθρώπινη. Και, κυρίως, θέλει κάθε άνθρωπος που βιώνει το ίδιο να ξέρει ότι δεν είναι μόνος.
Πηγή: Youtube
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου