Για χρόνια πίστευε ότι μπορούσε να τα κάνει όλα. Να δουλεύει ασταμάτητα, να ανταποκρίνεται σε κάθε υποχρέωση, να φροντίζει τους άλλους και να προσπερνά την κούραση σαν να μην υπήρχε. Ακόμη κι όταν άρχισε να χάνει την ισορροπία της, συνέχιζε να φορά τακούνια. Η σκλήρυνση κατά πλάκας υπήρχε ήδη στη ζωή της, αλλά εκείνη δεν ήταν έτοιμη να την αναγνωρίσει. Μέχρι που ήρθε η στιγμή που δεν μπορούσε πια να την αγνοήσει.
Η Αγγελική Σπανού, δημοσιογράφος με 33 χρόνια επαγγελματικής διαδρομής, μιλά για την εμπειρία της από ένα χρόνιο αυτοάνοσο χωρίς να υιοθετεί τη γλώσσα του ηρωισμού και της μάχης. Δεν θέλει να γίνει η γυναίκα που ορίζεται από τη διάγνωσή της ούτε να αντιμετωπίζεται με οίκτο.
Μιλά για την απώλεια της αυταπάτης της παντοδυναμίας, την ανάγκη να μάθει να ζητά βοήθεια, τις ανισότητες στην πρόσβαση σε μια ολοκληρωμένη θεραπευτική φροντίδα και μια Αθήνα που αποκλείει καθημερινά ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες.
Κυρίως, θέτει το ζήτημα της ευθανασίας μέσα από ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που ζουν με σκλήρυνση κατά πλάκας: πώς μπορούμε να εξασφαλίσουμε ότι η ασθένεια δεν θα στερήσει από κανέναν την αξιοπρέπεια και την αυτονομία του;
Πηγή: LiFO
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου