Υπάρχει μια απώλεια που δεν την υπολογίζεις όταν το παιδί σου μεγαλώνει. Δεν είναι μόνο ότι σταματά να ζητάει να κοιμηθεί στο κρεβάτι σου, ότι κλείνει την πόρτα του δωματίου του ή ότι κάποια στιγμή το «μαμά, έλα να δεις!» αντικαθίσταται από ένα «άστο τώρα». Είναι ότι, κάπου μέσα στην εφηβεία του παιδιού σου, μπορεί να αρχίσεις να χάνεις και κάποιες από τις μαμάδες που γνώρισες μαζί με αυτό.
Όχι επειδή τσακωθήκατε. Όχι επειδή ειπώθηκε κάτι που δεν συγχωρείται. Ούτε επειδή σταματήσατε να αγαπάτε η μία την άλλη. Απλώς… η ζωή άλλαξε.
Τα παιδιά άρχισαν να έχουν διαφορετικά σχολεία, διαφορετικές παρέες, διαφορετικά αθλήματα, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, δραστηριότητες, προπονήσεις, διαγωνίσματα, εξόδους. Και ξαφνικά η μαμά με την οποία έπινες καφέ κάθε Τρίτη στις 9.15, επειδή τα παιδιά ήταν στην ίδια τάξη, έγινε μια γυναίκα που αγαπάς πολύ αλλά δεν έχεις ιδέα πότε θα ξαναδείς.
«Πρέπει να τα πούμε!». Το λέτε και οι δύο. Και το εννοείτε. Απλώς δεν το κάνετε.
Και κάπως έτσι περνούν τρεις μήνες. Μετά έξι. Μετά ένας χρόνος. Και μια μέρα βλέπεις μια παλιά φωτογραφία και σκέφτεσαι: «Μα πώς χαθήκαμε έτσι;». Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πράγματα που δεν μας λέει κανείς για την εφηβεία:
Ότι καθώς τα παιδιά μας αλλάζουν παρέες, αλλάζουμε κι εμείς τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε.
1. Κάποιες μαμάδες αρχίζουν ξαφνικά να μη λένε τίποτα
Στο δημοτικό ήξερες σχεδόν τα πάντα. Ποιος δυσκολεύεται στα μαθηματικά, ποιος τσακώθηκε στο διάλειμμα, ποιος δεν θέλει να πάει εκδρομή, ποιος έκλαψε στο πάρτι. Στην εφηβεία, όμως, τα πράγματα γίνονται πιο προσωπικά. «Πώς είναι η Μαρία;». «Καλά είναι». Και ξέρεις ότι πίσω από αυτό το «καλά» μπορεί να υπάρχει ένας καβγάς, ένα άγχος, μια απογοήτευση, μια σχέση, ένα θέμα στο σχολείο ή κάτι που το παιδί της δεν θέλει να γίνει οικογενειακή ανακοίνωση. Και αρχίζεις να καταλαβαίνεις κάτι σημαντικό: το παιδί μας μεγαλώνει και δεν είναι πια δική μας ιστορία να την αφηγούμαστε.
2. Υπάρχουν όμως και οι μαμάδες που θα σου πουν τα πάντα
Ρωτάς απλώς: «Τι κάνει ο Γιώργος; Έχω καιρό να τον δω». Και μέχρι να τελειώσει η πρόταση έχεις μάθει για τον τελευταίο καβγά, το φροντιστήριο που βαριέται, τον βαθμό στα μαθηματικά, την κοπέλα που γνώρισε, τον καθηγητή που «τον έχει βάλει στο μάτι» και το γεγονός ότι κοιμάται στις δύο το πρωί. Δεν ρώτησες ακριβώς για όλα αυτά. Αλλά τώρα τα ξέρεις.
3. Η σύγκριση μπαίνει από την πίσω πόρτα
Στο δημοτικό μπορεί να συγκρίναμε βαθμούς. Στην εφηβεία συγκρίνουμε ζωές. «Ο δικός σου διαβάζει μόνος του;»/ «Η κόρη σου βγαίνει μόνη της;»/ «Έχει αρχίσει να σκέφτεται τι θα κάνει μετά;»/ «Έδωσε για Proficiency;». Και κάπου εκεί μπορεί να εμφανιστεί η μαμά που θα σου εξηγήσει, χωρίς να τη ρωτήσεις, ότι ο γιος της κάνει ήδη πρόγραμμα για τις Πανελλήνιες, δύο αθλήματα, εθελοντισμό, coding και παράλληλα έχει ξεκινήσει να μαθαίνει μια τρίτη ξένη γλώσσα. Εσύ χαμογελάς. Και σκέφτεσαι ότι το δικό σου παιδί σήμερα κατάφερε να βάλει τα άπλυτα στο καλάθι. Κι αυτό επιτυχία είναι.
4. Ο κύκλος σου μπορεί να μικρύνει ακριβώς όταν τον χρειάζεσαι περισσότερο
Κάποτε υπήρχαν έξι μαμάδες στην είσοδο του σχολείου. Τώρα υπάρχει ένα «καλημέρα» στο πάρκινγκ και ένα emoji στο WhatsApp. Τα παιδιά δεν έχουν πια playdates. Έχουν παρέες στις οποίες δεν συμμετέχεις. Δεν σε χρειάζονται για να κανονίσεις ποιος θα πάει πού. Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι ο κοινωνικός σου κύκλος, που κάποτε μεγάλωσε μαζί με το παιδί, μπορεί να αρχίζει να μικραίνει. Και ναι, αυτό μπορεί να είναι μοναχικό.
5. Ανακαλύπτεις ποιος είναι πραγματικά φίλος σου
Η μαμά που δεν εξαφανίζεται όταν το παιδί σου περνάει δύσκολα. Που δεν σε κάνει να νιώθεις ότι πρέπει να απολογηθείς επειδή ο γιος σου δεν είναι «υπόδειγμα». Που δεν συγκρίνει. Που δεν σου λέει «εγώ δεν θα το άφηνα ποτέ να…». Απλώς κάθεται δίπλα σου και λέει:«Το ξέρω. Κι εγώ δεν ξέρω τι να κάνω». Αυτή είναι φίλη.
6. Μπορεί να ζηλέψεις μια μαμά που μοιάζει να τα έχει όλα υπό έλεγχο
«Η κόρη μου, μου τα λέει όλα». «Ο γιος μου θέλει να βγαίνουμε μαζί». «Δεν έχουμε ιδιαίτερα θέματα με το κινητό». «Μόνος του διαβάζει».Και εσύ ακούς και σκέφτεσαι: Μήπως κάτι κάνω λάθος; Η αλήθεια είναι όμως ότι βλέπεις ένα στιγμιότυπο από τη ζωή της. Όχι όλη την ταινία.
7. Καταλαβαίνεις ότι κάποιες φιλίες ήταν φιλίες μιας συγκεκριμένης εποχής
Και αυτό δεν τις κάνει λιγότερο αληθινές. Μπορεί απλώς να ήταν η φιλία που χρειαζόσουν τότε. Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας σε διαφορετικές εποχές. Κάποιοι μένουν. Κάποιοι όχι. Μερικές φορές δεν υπάρχει δράμα. Υπάρχει απλώς… ημερολόγιο.
8. Οι διαφορετικοί τρόποι ανατροφής αρχίζουν να φαίνονται περισσότερο
Στα δέκα μπορούσες να συμφωνείς με μια άλλη μαμά σχεδόν σε όλα. Στα δεκαέξι, ξαφνικά πρέπει να συμφωνήσετε για κινητά, όρια, εξόδους, σχέσεις, αλκοόλ, social media, επιστροφή στο σπίτι, διακοπές με φίλους. Και τότε καταλαβαίνεις ότι το «έχουμε διαφορετική άποψη» είναι πολύ πιο εύκολο όταν αφορά το αν θα φάει το παιδί δεύτερο παγωτό. Όχι όταν αφορά το αν θα γυρίσει στις δύο ή στις πέντε το πρωί.
9. Δεν ψάχνεις πλέον τη μαμά που έχει όλες τις απαντήσεις
Ψάχνεις εκείνη που θα σου πει: «Ναι. Το κάνει κι ο δικός μου». Και ξαφνικά νιώθεις καλύτερα. Όχι επειδή λύθηκε το πρόβλημα. Αλλά επειδή για πέντε λεπτά δεν αισθάνεσαι ότι είσαι η μόνη που μεγαλώνει έναν έφηβο χωρίς οδηγίες χρήσης.
10. Όταν πληγώνεται το παιδί σου, πληγώνεσαι κι εσύ
Και τότε οι φιλίες γίνονται περίπλοκες. Γιατί μπορεί να έχεις αγαπήσει τη μαμά του παιδιού που πλήγωσε το δικό σου. Μπορεί να την εκτιμάς. Μπορεί να έχετε γελάσει μαζί εκατό φορές. Αλλά όταν το παιδί σου γυρίζει σπίτι κλαμένο επειδή κάποιος το απέκλεισε, το κορόιδεψε ή το πρόδωσε, η θεωρία περί «παιδιών που τα βρίσκουν μόνα τους», ξαφνικά γίνεται πολύ πιο δύσκολη.
11. Ο χρόνος για τις φίλες εξαφανίζεται
Έχεις δουλειά. Έχεις σπίτι. Έχεις έφηβο. Έχεις φροντιστήρια. Έχεις διαδρομές. Έχεις ένα ψυγείο που πρέπει κάπως να γεμίσει και ένα πλυντήριο που έχει αναπτύξει προσωπικότητα. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, μια φίλη σού στέλνει: «Πότε θα τα πούμε;» Και απαντάς:«Μέσα στην εβδομάδα!». Η εβδομάδα όμως περνάει....
12. Προσέχεις περισσότερο τι λες για το παιδί σου
Γιατί τώρα ξέρεις ότι το παιδί σου έχει δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. «Να σου πω κάτι, αλλά μη το πεις πουθενά…». Κάποτε αυτή η φράση σήμαινε ότι θα ακολουθήσει κουβέντα. Τώρα μπορεί να σημαίνει ότι καλύτερα να μην την πεις καθόλου. Γιατί αυτό που σου εμπιστεύτηκε το παιδί σου δεν είναι απαραίτητα δική σου πληροφορία για να μοιραστείς. Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις ότι η εφηβεία μεγαλώνει όχι μόνο τα παιδιά. Μεγαλώνει και τη διακριτικότητά μας.
13. Συγκρίνεις τα παιδιά σου ακόμη κι αν έχεις ορκιστεί ότι δεν θα το κάνεις
Ποιος πήρε δίπλωμα. Ποιος έχει σχέση. Ποιος μπήκε στη σχολή που ήθελε. Ποιος ξέρει τι θέλει να κάνει στη ζωή του. Ποιος φαίνεται πιο ώριμος. Και μετά θυμάσαι ότι κάθε παιδί έχει τον δικό του χρόνο.Το δύσκολο είναι να το θυμάσαι πριν κοιτάξεις το παιδί της διπλανής μαμάς.
14. Το να κάνεις καινούργιες φίλες στα 45 ή στα 50, δεν είναι καθόλου εύκολο
Δεν υπάρχει πια η φυσική συνθήκη του σχολείου. Κανείς δεν σε βάζει δίπλα σε μια άλλη μαμά επειδή τα παιδιά σας κάθονται στο ίδιο θρανίο. Πρέπει να κάνεις εσύ την κίνηση. «Θες να πάμε για έναν καφέ;». Μπορεί να μοιάζει λίγο σαν πρώτο ραντεβού. Αλλά πολλές φορές η άλλη γυναίκα περιμένει ακριβώς το ίδιο.
15. Κάποιες φιλίες απλώς σβήνουν
Χωρίς καβγά. Χωρίς προδοσία. Χωρίς κάποιον να φταίει. Λιγότερα μηνύματα. Λιγότερα τηλέφωνα. Λιγότερες συναντήσεις. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς ότι έχεις μήνες να μιλήσεις με έναν άνθρωπο που κάποτε ήξερες σχεδόν καθημερινά. Και ίσως το πιο δύσκολο είναι ότι δεν υπάρχει κανένας να κατηγορήσεις. Μερικές φιλίες δεν τελειώνουν. Απλώς τελειώνει η εποχή που τις έκανε εύκολες.
16. Και όσες φιλίες αντέξουν την εφηβεία, μπορεί να γίνουν οι πιο σημαντικές
Γιατί αυτές οι φίλες έχουν δει πολλά. Σε έχουν δει να πανικοβάλλεσαι. Να γελάς. Να λες «δεν αντέχω άλλο». Να καμαρώνεις. Να ανησυχείς. Να κάνεις λάθος. Να μην έχεις ιδέα τι κάνεις. Και το σημαντικότερο: δεν χρειάζεται πια να εξηγείς. Ένα βλέμμα αρκεί. Ένα «πώς πάει;» μπορεί να σημαίνει «πες μου όλη την αλήθεια». Κι ένα μήνυμα στις 11 το βράδυ που γράφει «έχεις ξυπνήσει;» μπορεί να σημαίνει «χρειάζομαι κάποιον που να καταλαβαίνει».
Ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα μαθήματα της εφηβείας
Ότι δεν μεγαλώνουν μόνο τα παιδιά μας. Αλλάζουν και οι σχέσεις μας μαζί τους. Και μαζί τους αλλάζουμε κι εμείς. Κάποιες φίλες θα χαθούν στον δρόμο. Κάποιες θα επιστρέψουν μετά από χρόνια σαν να μην πέρασε μια μέρα. Κάποιες θα μείνουν. Δεν χρειάζεται να κρατήσουμε με το ζόρι κάθε σχέση που κάποτε ήταν σημαντική. Αλλά ίσως αξίζει να μη θεωρούμε δεδομένες εκείνες που ακόμη είναι εδώ.
Να στείλουμε εκείνο το μήνυμα. Να κάνουμε εκείνο το τηλεφώνημα. Να πούμε επιτέλους «πάμε για έναν καφέ;» και, κυρίως, να βρούμε έναν τρόπο να πάμε πραγματικά. Γιατί μεγαλώνοντας τα παιδιά μας, υπάρχει κάτι που ξεχνάμε εύκολα:
Δεν χρειαζόμαστε μόνο τα παιδιά μας να έχουν ανθρώπους δίπλα τους. Χρειαζόμαστε κι εμείς.
Και ίσως η πιο όμορφη φιλία της εφηβείας να μην είναι εκείνη ανάμεσα στα παιδιά. Να είναι εκείνη ανάμεσα στις μαμάδες που κάθονται δίπλα-δίπλα και λένε, χωρίς ντροπή:
«Δεν ξέρω τι κάνω». Και η άλλη απαντά: «Ούτε εγώ».
Και κάπως έτσι, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, αισθάνονται και οι δύο ότι τα κάνουν όλα λίγο καλύτερα.
Πηγή: Το Βήμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου