Η διαχείριση των ξεσπασμάτων αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για κάθε γονέα. Όταν οι ισορροπίες είναι λεπτές, η αντίδραση του ενήλικα καθορίζει την τροπή της κατάστασης. Αν το παιδί δεν καταφέρει να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, η ένταση αυξάνεται. Τότε μπορεί να αρχίσει να αντιμιλά, να αρνείται να συνεργαστεί, να προκαλεί καβγάδες ή να κλείνεται εντελώς στον εαυτό του. Πρόκειται για το τελευταίο στάδιο πριν την έκρηξη στο οποίο οι γονείς μπορούν συνήθως να επηρεάσουν αποτελεσματικά την εξέλιξη της κατάστασης.
Το σημαντικότερο εδώ είναι να παραμείνουν οι γονείς ήρεμοι. Όσο περισσότερο ανεβάζει την ένταση ο ενήλικας, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται το παιδί να ηρεμήσει. Οι ειδικοί προτείνουν λιγότερα λόγια και περισσότερη σταθερότητα. Οι σύντομες, ξεκάθαρες οδηγίες, χωρίς φωνές και απειλές είναι συνήθως οι πιο αποτελεσματικές.
Φτάνοντας στην έκρηξη
Όταν το παιδί φτάσει στο σημείο της κρίσης, η λογική συζήτηση δεν είναι πλέον εφικτή. Μπορεί να κλαίει ανεξέλεγκτα, να φωνάζει, να πετά αντικείμενα ή να αρνείται κάθε επικοινωνία.
Εκείνη τη στιγμή, ο εγκέφαλος λειτουργεί κυρίως σε κατάσταση «συναγερμού». Το παιδί δεν μπορεί να επεξεργαστεί επιχειρήματα, να δεχθεί μαθήματα συμπεριφοράς ή να αναλύσει τα συναισθήματά του.
Γι’ αυτό και οι φράσεις όπως «ηρέμησε», «σταμάτα αμέσως» ή «κοίτα τι έκανες» σπάνια έχουν αποτέλεσμα. Ο στόχος του γονέα εκείνη τη στιγμή δεν είναι να διδάξει τη σωστή συμπεριφορά, αλλά να διασφαλίσει την ασφάλεια όλων και να παραμείνει όσο γίνεται ήρεμος και διαθέσιμος.
Αν το παιδί κινδυνεύει να τραυματίσει τον εαυτό του ή άλλους, φυσικά χρειάζεται άμεση παρέμβαση. Σε διαφορετική περίπτωση, η ήρεμη παρουσία ενός ενήλικα είναι συχνά πιο αποτελεσματική από τις συνεχείς λεκτικές παρεμβάσεις.
Πώς φτάσαμε εδώ
Οι ειδικοί ψυχικής υγείας και παιδοψυχολόγοι τονίζουν ότι τα παιδιά δεν απολαμβάνουν τα ξεσπάσματα, αλλά κατακλύζονται από ερεθίσματα που ο αναπτυσσόμενος εγκέφαλός τους αδυνατεί ακόμα να επεξεργαστεί.
Ο θυμός είναι συχνά κρυμμένος φόβος. Ένα παιδί μπορεί να εκραγεί λόγω άγχους, αλλαγών στη ρουτίνα του ή ανασφάλειας. Τα μικρότερα παιδιά συχνά νιώθουν έντονη απογοήτευση επειδή δεν έχουν αναπτύξει ακόμα το λεξιλόγιο για να εξηγήσουν τι θέλουν
Η ερώτηση που αλλάζει τα πάντα
Όταν ένα παιδί βρίσκεται στη δίνη μιας κρίσης, οι γονείς συχνά αναρωτιούνται: «Πώς θα το σταματήσω;».
Ίσως, όμως, η πιο χρήσιμη ερώτηση να είναι διαφορετική: «Σε ποιο στάδιο βρίσκεται τώρα το παιδί μου και τι χρειάζεται από εμένα αυτή τη στιγμή;».
Η απάντηση δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε χρειάζεται σύνδεση, άλλοτε όρια, άλλοτε χώρο και άλλοτε απλώς μια ήρεμη παρουσία.
Βασιλινα Ριστανη
Πηγή: imommy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου