Κάθε χρόνο το νησί κινητοποιείται για τη μεγάλη μέρα. Οι κάτοικοι θαρρείς έχουν την Παναγία προσωπική τους υπόθεση. Ετσι μάθαμε κι εμείς. Σε κάθε άφιξή μας, το πρώτο κοίταγμα στο σταθερό σημείο συνάντησης των βλεμμάτων «Ηρθαμε και πάλι, Παναγιά μου». Και σε κάθε μας αναχώρηση, πάλι κοίταγμα, ως ανάλαφρη υπόσχεση, αλλά και ως υποψιασμένο «μακάρι!» μιας επόμενης «Καλής αντάμωσης».
Φέτος, όλα ήταν αλλιώς. Ηταν όπως το επιβάλλουν οι Covid ημέρες μας. Τον ουρανό σκίζουν μαχητικά αεροπλάνα και τα καράβια στο λιμάνι κρέμασαν γιρλάντες φώτα, αλλά όλα είναι… Πώς να το περιγράψω; Σαν εικόνα χωρίς ήχο. Ημέρα της Παναγίας. Με το που λες «Παναγία», έρχεται η απεικόνιση μιας Παναγίας όπως έχει καταγραφεί σε λατρευτικές εικόνες. Ξαπλωμένη στην παραλία, αποφασίζω ένα παιχνίδι. Σβήνω κάθε δοτή εικόνα, κολυμπάω ελεύθερη σε ένα «τίποτα» για να βρω στον βυθό μου την εικόνα μιας «Παναγίας μου». Σφίγγω, σφίγγω τα μάτια.