Στο σπίτι της εικαστικού Σοφίας Κατσάτος, το λαμπραντόρ της δεν είναι απλώς ένα αγαπημένο κατοικίδιο. Είναι ένας σταθερός και πολύτιμος σύμμαχος στην καθημερινότητά της, που βρίσκεται δίπλα της για να τη βοηθά στη διαχείριση του διαβήτη.
H Σοφία μιλά για τη σχέση τους με τρυφερότητα και οικειότητα. Για εκείνη τη βαθιά σύνδεση που χτίζεται μέρα με τη μέρα, μέσα από μικρές κοινές στιγμές, συνήθειες και την αμοιβαία εμπιστοσύνη. Περιγράφει τη βοήθεια που της προσφέρει ο σκύλος της, αλλά και όσα σημαίνει η παρουσία του πέρα από την πρακτική υποστήριξη: τη συντροφιά, την ασφάλεια, την αίσθηση ότι έχει δίπλα της έναν σύντροφο που είναι πάντα εκεί.
Η σχέση τους δεν χωρά εύκολα σε μία λέξη. Είναι φροντίδα, παιχνίδι, επικοινωνία και αφοσίωση. Είναι ο τρόπος με τον οποίο άνθρωπος και σκύλος μαθαίνουν να συντονίζονται και να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον, ακόμη κι όταν δεν χρειάζονται λόγια. Ο σκύλος έχει τον δικό του ρόλο στη ζωή της Σοφίας, κι εκείνη τον δικό της στη δική του: τον φροντίζει, τον αγαπά και μοιράζεται μαζί του το σπίτι και την καθημερινότητά της.
Μέσα από την προσωπική τους ιστορία, φωτίζεται ένας ιδιαίτερος δεσμός ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και το ζώο που τον συνοδεύει και στις δυσκολίες του διαβητη. Έναν δεσμό που γεννιέται από την εμπιστοσύνη και δυναμώνει με τον χρόνο. Γιατί κάποιες φορές η πιο ουσιαστική βοήθεια έρχεται με τέσσερα πόδια, μια υγρή μουσούδα και μια παρουσία που δεν χρειάζεται να εξηγήσει τίποτα: απλώς μένει κοντά σου.
Πηγή: LiFO
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου