Tι προσπαθεί να μας πει το παιδί μέσα από τα ψέματα; Πώς πρέπει να αντιδρούμε και πότε πρέπει να ανησυχήσουμε; Πώς ξεχωρίζουμε τα συνηθισμένα αναπτυξιακά ψέματα από μια επίμονη συμπεριφορά που χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση;
Τα παιδιά αρχίζουν να λένε ιστορίες, να δοκιμάζουν τη φαντασία τους και τα όρια της αλήθειας από πολύ μικρά: «Δεν το έκανα εγώ». «Δεν ξέρω πώς έγινε». «Δεν έχω διάβασμα». Τα πρώτα ψέματα εμφανίζονται ήδη στην προσχολική ηλικία. Αυτό, από μόνο του, δεν σημαίνει ότι γίνεται «ψεύτης» ούτε ότι υπάρχει λόγος πανικού.
Τα παιδιά μπορεί να κρύβουν την αλήθεια για να αποφύγουν μια τιμωρία, να προστατευτούν από την απογοήτευση ή τον θυμό μας, να κερδίσουν αποδοχή ή απλώς να δοκιμάσουν τα όριά τους. Μερικές φορές, μάλιστα, η φαντασία, το παιχνίδι και η πραγματικότητα μπερδεύονται. Το σημαντικό είναι να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι βρίσκεται πίσω από το ψέμα, αντί να μείνουμε μόνο στην ίδια την πράξη.
Τι κάνουμε, λοιπόν, όταν πιάνουμε το παιδί μας να λέει ψέματα; Το στριμώχνουμε για να ομολογήσει; Το μαλώνουμε; Ή δημιουργούμε τον χώρο ώστε να μπορέσει να μας πει την αλήθεια χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει την αγάπη και την εμπιστοσύνη μας; Και πώς ξεχωρίζουμε ένα μεμονωμένο ψέμα από ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που χρειάζεται περισσότερη προσοχή;
Στη συζήτησή μας με την ψυχοθεραπεύτρια Σοφιάνα Μηλιορίτσα μιλάμε για τους λόγους που λέμε ψέματα, για τα λεγόμενα «κατά συνθήκη ψεύδη» που συναντάμε και στην καθημερινή ζωή των ενηλίκων, αλλά και για τα μηνύματα που περνάμε στα παιδιά όταν ζητάμε πάντα την αλήθεια, ενώ εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε πάντοτε ειλικρινείς.
Πηγή: LiFO
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου