Κάθε φορά που ξεκινάνε τα σχολεία νιώθω σαν τον Super Mario. Τρέχω, πηδάω πάνω από εμπόδια και εξοντώνω καθημερινά εχθρούς. Θα ήθελα να μπορώ να αποκτώ έξτρα δυνάμεις, όπως ο αγαπημένος ήρωας όταν μαζεύει αντικείμενα, και να γίνομαι αήττητη κάθε φορά που πέφτω σε μποτιλιάρισμα και έχω στο μυαλό μου ότι ο 8χρονος γιος μου θα περιμένει στην πόρτα του σχολείου με κατεβασμένα μούτρα και την ατάκα «καλά, δεν ξέρεις τι ώρα σχολάω;».
Γιατί ναι, μαζί με τη σχολική χρονιά ξεκινάνε και τα πέρα δώθε σε κάθε λογής δραστηριότητες. Και εσύ απλά δίνεις μάχη με τον χρόνο και συχνά πιστεύεις ότι το αυτοκίνητό σου είναι κίτρινο και σύντομα κάποιος στον δρόμο θα σηκώσει το χέρι του και θα επιβιβαστεί.
Τα δύσκολα πρωινά
Είμαι από τις τυχερές (;) που συχνά πρέπει να είμαι στο γραφείο από τις 6 το πρωί. Αυτό αυτόματα σημαίνει ότι δεν συμμετέχω στην πρωινή ιεροτελεστία. Στο ξυπνητήρι που κλείνει με μια απότομη κίνηση και στη μάχη με το γάλα που κάθε μέρα ή θα είναι ληγμένο (!) ή κάτι παράξενο θα πλέει μέσα και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καταναλωθεί.
Το ότι δεν είμαι εκεί δεν σημαίνει ότι δεν το βλέπω στη βιντεοκλήση. Τα -κατά τα άλλα γλυκύτατα- μούτρα είναι η πρώτη μου εικόνα στο κινητό και ακολουθούν το «μαμά, πού είναι η μπλούζα, δεν βρίσκω τη φόρμα», «νιώθω λίγο άρρωστος» και όλες εκείνες οι ατάκες που ροκανίζουν τον χρόνο.
Ο έτερος… ταρίφας της οικογένειας καλείται να πάει τον 8χρονο επιβάτη σχολείο, πέφτοντας πάνω σε νυσταγμένους οδηγούς, σε σχολικά και φυσικά στη λαϊκή που σε κάνει να στρίβεις σε όλα τα στενά της γειτονιάς που μέχρι πρότινος δεν ήξερες ότι υπάρχουν.
Το μεσημέρι της υπομονής
Μπορεί να μην ήμουν στο πρωινό δρομολόγιο, αλλά υπάρχει το σχόλασμα, η πίστα “Συγγρού-Γέρακας” που πρέπει να μαζέψεις πολλές ζωές αν θες να την τερματίσεις.
Πέντε λεπτά καθυστέρησης μπορεί να αποβούν μοιραία και ο δείκτης του ρολογιού να μην δείχνει 4 ακριβώς. Και έτσι θα βρεις τον 8χρονο πίσω από τα κάγκελα, σαν φυλακισμένο έτοιμο να δραπετεύσει.
Ακολουθούν τα αγγλικά. Παίρνεις μια τσάντα, δίνεις μία άλλη, κάτι σαν σκυταλοδρομία. Εδώ είμαι τυχερή καθώς η απόσταση σχολείο-φροντιστήριο είναι μικρή και στα ελάχιστα λεπτά που μας απομένουν λέμε σε τίτλους (ειδήσεων) τα νέα μας και κάνουμε και ένα περπάτημα. Σωθήκαμε από τους τέσσερις τροχούς!
Τα απογεύματα του χάους
Όταν όμως είναι η μέρα του kick boxing εκεί τα πράγματα δυσκολεύουν. Γιατί αυτή η μία ώρα που έχει κάτσει στον καναπέ για αποσυμφόρηση είναι αρκετή για να προσπαθήσει να με πείσει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο για την υπόλοιπη μέρα. «Δεν έχω δικαίωμα στην κοπάνα;» ρωτάει και το «όχι» μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα: βάζω πανοπλία, βρίσκω επιχειρήματα και μπαίνουμε στο αμάξι.
Εδώ υπάρχει ένα αρνητικό. Ξέρει πια να διαβάζει το gps. Βλέπει πόσος χρόνος απομένει, πού γίνεται κόκκινη η διαδρομή (που συνήθως είναι όλη κόκκινη!) και σε πόση ώρα θα είναι μέσα στην αίθουσα. Αν η ώρα άφιξης δεν είναι αυτή που πρέπει, ξεκινάει η γκρίνια και το άγχος της συνέπειας (που εκείνος δεν έχει τηρήσει προσπαθώντας να μείνει στον καναπέ, αλλά εσύ είσαι ο ενήλικας και καλείσαι να το διαχειριστείς).
Στο τελευταίο δρομολόγιο του ταξιτζή έχει πέσει το μαύρο σκοτάδι. Συνήθως εύχομαι να μην πέσω σε μποτιλιάρισμα και χρεωθώ ξανά όσα συμβαίνουν σε αυτό τον πλανήτη!
Διαδρομές και τα σκ
Κάπου εκεί έρχεται το πολυπόθητο Σαββατοκύριακο. Όχι, μην ξεγελιέστε ότι υπάρχει χρόνος για χαλάρωση. Τα ταξί δουλεύουν και τότε με προορισμό κάποιο πάρτι, όπου θα έχεις την ευκαιρία να τα πεις με το… συνδικάτο του κλάδου που έχει ζήσει τα μύρια όσα -όπως και εσύ- μέσα στην εβδομάδα!
Στο τέλος κάθε μέρας τα νεύρα (όλων) σταδιακά υποχωρούν, όπως και το μποτιλιάρισμα. Είναι εκείνη η μαγική στιγμή, λίγο πριν τον ύπνο, που το παιδί χαλαρώνει και σου ανοίγεται για όσα έχουν συμβεί μέσα στη μέρα. Που ξεχνάς και εσύ κάθε μάχη με το λεπτό και το χιλιόμετρο και έτσι η διαδρομή γίνεται πολύ μικρή. Μια αγκαλιά δρόμος!
Πηγή: Το Βήμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου