Στην Ελλάδα, η σχέση μας με τους κανόνες και τις προδιαγραφές ασφαλείας είναι γενικώς πολύ κακή. Από τα μεγάλα δυστυχήματα, ως την καθημερινότητα των έργων στην πόλη, παρατηρεί κανείς ότι είμαστε πάρα πολύ πίσω, σε σχέση με τις αναπτυγμένες χώρες. Το ίδιο φυσικά ισχύει και στον δρόμο.
Αν κάτι θεωρείται αυτονόητο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η νοοτροπία της οδικής ασφάλειας είναι πολύ ισχυρή, είναι ότι η μετακίνηση των παιδιών γίνεται μόνο με τα ειδικά καθίσματα, μέχρι τη σωστή ηλικία (ή ανάπτυξη του παιδιού). Εκεί τα χρησιμοποιούν στο 97% των περιπτώσεων, εμείς μόνο κατά 25%.
Στη χώρα μας, παρότι ο νόμος είναι σαφής, υπάρχουν πάρα πολλοί γονείς, γιαγιάδες και παππούδες, αλλά και άλλοι συγγενείς, που θεωρούν περιττές αυτές τις προφυλάξεις, ειδικά όταν πρόκειται για κοντινές διαδρομές. Και όμως, πάνω από τα μισά θανατηφόρα τροχαία συμβαίνουν στις πόλεις, σε πολύ μικρές αποστάσεις από το σπίτι.
Το «έλα μωρέ τώρα, τι μπορεί να συμβεί» συνοδεύεται από μια γενική χαλαρότητα και άγνοια των κανόνων ασφαλείας. Η ασφάλεια θεωρείται πολυτέλεια, όμως δεν είναι καθόλου έτσι. «Θα προσέχουμε με το παιδί μέσα» λένε αυτοί οι οδηγοί, μην υπολογίζοντας ότι κάποιο άλλο όχημα μπορεί να πέσει επάνω σου και να προκαλέσει θανατηφόρο τροχαίο.
Τα παιδιά μπορεί να δυσανασχετούν μερικές φορές, αλλά πρέπει να μάθουν από νωρίς ότι με το παραμικρό φρενάρισμα, μπορεί να χτυπήσουν το κεφάλι τους, αν δεν είναι προστατευμένα. Με την (απολύτως) συνηθισμένη ταχύτητα των 40 χλμ./ώρα, η ορμή που αναπτύσσεται σε μια σύγκρουση οχήματος με ένα σταθερό εμπόδιο, ισοδυναμεί με πτώση από τον δεύτερο όροφο.
Χωρίς το σωστό δέσιμο, η ζώνη μπορεί εύκολα να πνίξει ένα παιδί στον λαιμό. Ενα παιδί στην αγκαλιά ενός ενήλικου, ακόμα και δεμένο, θα λειτουργήσει σαν αερόσακος και δεν θα επιζήσει. Ενα άδετο παιδί, μπορεί πολύ εύκολα να εκτιναχθεί στο παρμπρίζ και να σκοτωθεί ακαριαία. Αντιθέτως, η χρήση του παιδικού καθίσματος μπορεί να μειώσει ως και 80% την πιθανότητα θανάσιμου τραυματισμού.
Και όμως, σε αυτούς τους κινδύνους, δεν δίνουμε σημασία. Και αυτό δεν παρατηρείται δυστυχώς μόνον σε ανθρώπους, των οποίων το μορφωτικό επίπεδο είναι ελάχιστο, αλλά και σε γονείς που –υποτίθεται– έχουν ένα κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο που δεν επιτρέπει τέτοια και άγνοια και εγκληματική αβλεψία. Μια βόλτα έξω από μερικά από τα ακριβότερα σχολεία της Αθήνας, θα σας πείσει.
Τι προβλέπει όμως ο ΚΟΚ; Οι ζώνες ασφαλείας τριών σημείων των αυτοκινήτων δεν είναι σχεδιασμένες για να συγκρατήσουν το μικρό σώμα ενός παιδιού. Χρειάζονται κάποια κιλά (επαρκής μάζα) – και κυρίως το απαραίτητο ύψος του σώματος.
Αυτή την προδιαγραφή την εξασφαλίζει το ειδικό κάθισμα, με την πλευρική προστασία. Και πρέπει να υπάρχει πάντα στο αυτοκίνητο, ώσπου το παιδί να γίνει 12 ετών. Πάντοτε βεβαίως στο πίσω κάθισμα, εκτός από την περίπτωση των ειδικών καθισμάτων με περιστρεφόμενη βάση, που μπορούν να μπουν και σε διθέσιο, στη θέση του συνοδηγού, με παράλληλη απενεργοποίηση του αερόσακου.
Ωστόσο, επειδή σημασία έχει η ανάπτυξη του σώματος, ο νόμος επιτρέπει να φύγει το παιδί από το ειδικό κάθισμα, εάν φτάσει νωρίτερα από τα 12 έτη το ύψος του 1,35, ώστε να μην απειλείται ο λαιμός του.
Γι’ αυτή την περίπτωση, υπάρχει και το απλό ανυψωτικό κάθισμα (booster), που δεν παρέχει πλευρική προστασία σε περίπτωση σύγκρουσης, αλλά ανυψώνει το παιδί και ενδείκνυται για το τελευταίο στάδιο μιας γκάμας καθισμάτων, που αρχίζει από το βρεφικό «αυγό» και φτάνει ως τα 36 κιλά βάρος και το (προτεινόμενο) 1,50 ύψος.
Θα αναρωτηθείτε γιατί δεν υπάρχουν τέτοια καθίσματα και στα σχολικά, που έχουν συνήθως μια απλή ζώνη στη μέση, δύο σημείων. Εκεί συντρέχουν διάφοροι λόγοι, από την παλαιότητα των οχημάτων, ως και τη δυσκολία του μαζικού απεγκλωβισμού των παιδιών, σε περίπτωση ατυχήματος, φωτιάς κ.λπ. Το σημαντικότερο κριτήριο όμως είναι ότι τα βαριά οχήματα προσφέρουν μεγαλύτερη προστασία, σε περίπτωση σύγκρουσης, από ό,τι το ΙΧ, που είναι πολύ πιο ευάλωτο.
Στην περίπτωση των δικύκλων, όπου τα παιδιά είναι ακόμα πιο ευάλωτα σε περίπτωση σύγκρουσης, ο νόμος προβλέπει ειδικό κάθισμα για πολύ μικρά παιδιά (ως τα 5 έτη), ενώ από αυτή την ηλικία και πάνω, ο ανήλικος να κάθεται πάντα πίσω και με τα πόδια σταθερά στα μαρσπιέ – και φυσικά πάντοτε παιδικό κράνος.
Σε κάθε περίπτωση, όπως έδειξε ένα πρόσφατο δυστύχημα στην Καβάλα, ένα τρίχρονο παιδί μπορεί να πεθάνει στην αγκαλιά της μητέρας του στο μπροστινό κάθισμα, εξαιτίας της άγνοιας και της εγκληματικής αμέλειας.
Οσο και αν έχουμε βελτιώσει τις επιδόσεις της οδικής ασφάλειας, στο θέμα της προστασίας των παιδιών, είμαστε ακόμα πολύ πίσω.
Προκόπης Δούκας
Πηγή: Protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου