Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ με επικεφαλής τον Hyesang Chang ξεκίνησαν να κατανοούν καλύτερα γιατί ορισμένα παιδιά βρίσκουν τα μαθηματικά πολύ πιο δύσκολα από τους συμμαθητές τους. Τα ευρήματά τους δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό JNeurosci.
Πολλοί υποθέτουν ότι οι δυσκολίες στα μαθηματικά αφορούν απλώς τη μη κατανόηση των αριθμών. Ωστόσο, αυτή η μελέτη εξέτασε σε βάθος τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά σκέφτονται, μαθαίνουν από τα λάθη τους και προσαρμόζουν τις στρατηγικές τους με την πάροδο του χρόνου.
Η έρευνα
Στην έρευνα, ζητήθηκε από τα παιδιά να αποφασίσουν ποια από τις δύο ποσότητες ήταν μεγαλύτερη. Μερικές φορές οι ποσότητες εμφανίζονταν ως γραπτοί αριθμοί όπως το 4 και το 7. Άλλες φορές, οι ποσότητες εμφανίζονταν ως ομάδες κουκκίδων, απαιτώντας από το παιδί να εκτιμήσει γρήγορα ποια ομάδα περιείχε τα περισσότερα.
Με την εναλλαγή μεταξύ των αριθμητικών συμβόλων και των ομάδων από κουκκίδες, οι ερευνητές μπορούσαν να διερευνήσουν τόσο την κατανόηση των αριθμών όσο και την πιο βασική αναγνώριση των ποσοτήτων. Αντί να επικεντρώνονται μόνο στο αν οι απαντήσεις ήταν σωστές ή λάθος, η ομάδα ανέπτυξε ένα μαθηματικό μοντέλο για να εξετάσει πώς άλλαζε η απόδοση κάθε παιδιού. Με άλλα λόγια, εξέτασαν πόσο σταθερά τα παιδιά απέδωσαν και αν προσάρμοσαν την προσέγγισή τους μετά από τα λάθη τους.
Αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα έδειξαν ένα σαφές μοτίβο. Τα παιδιά που δυσκολεύονταν με τα μαθηματικά ήταν λιγότερο πιθανό να αλλάξουν τη στρατηγική τους μετά από κάποιο λάθος στην επίλυση ενός προβλήματος.
Αυτή η δυσκολία στην προσαρμογή της συμπεριφοράς ήταν μια βασική διαφορά μεταξύ των παιδιών με τυπικές μαθηματικές ικανότητες και εκείνων με δυσκολίες στη μάθηση των μαθηματικών.
Για να κατανοήσουν καλύτερα τι συνέβαινε στον εγκέφαλο, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν την απεικόνιση του εγκεφάλου. Αυτή η τεχνική μετρά τη δραστηριότητα σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου ενώ ένα άτομο εκτελεί κάποιες δοκιμασίες.
Οι σαρώσεις αποκάλυψαν ότι τα παιδιά που είχαν περισσότερες δυσκολίες με τα μαθηματικά εμφάνισαν ασθενέστερη δραστηριότητα σε περιοχές που εμπλέκονται στην παρακολούθηση της απόδοσης και την προσαρμογή της συμπεριφοράς. Αυτές οι περιοχές του εγκεφάλου συχνά συνδέονται με τον γνωστικό έλεγχο, ο οποίος αναφέρεται στην ικανότητα αξιολόγησης των λαθών, αλλαγής των στρατηγικών και προσαρμογής στις νέες πληροφορίες.
Είναι σημαντικό ότι μικρότερη δραστηριότητα σε αυτές τις περιοχές θα μπορούσε να προβλέψει εάν ένα παιδί είχε τυπικές ή μη τυπικές μαθηματικές ικανότητες. Αυτό υποδηλώνει ότι οι διαφορές στη λειτουργία του εγκεφάλου μπορεί να βοηθήσουν στην εξήγηση γιατί ορισμένα παιδιά δυσκολεύονται συνεχώς.
Οι δυσκολίες με τα μαθηματικά μπορεί να αντανακλούν ευρύτερες γνωστικές προκλήσεις
Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι δυσκολίες με τα μαθηματικά μπορεί να μην προέρχονται μόνο από τα προβλήματα κατανόησης αριθμών. Αντίθετα, ορισμένα παιδιά μπορεί να δυσκολεύονται να αναθεωρήσουν τις διαδικασίες σκέψης τους καθώς επεξεργάζονται τα προβλήματα. Η ικανότητα αναγνώρισης ενός λάθους και η δοκιμή μιας νέας προσέγγισης είναι απαραίτητη όχι μόνο στα μαθηματικά, αλλά και σε πολλά είδη μάθησης.
Οι ερευνητές σχεδιάζουν να δοκιμάσουν το μοντέλο τους σε άλλες ομάδες παιδιών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με άλλα είδη μαθησιακών δυσκολιών. Με αυτόν τον τρόπο, ελπίζουν να προσδιορίσουν εάν οι προκλήσεις με τις στρατηγικές προσαρμογής παίζουν ευρύτερα ρόλο στις ακαδημαϊκές δυσκολίες πέρα από τα μαθηματικά.
Βιβλιογραφία
Chang, H., Mistry, P. K., Zhang, Y., Schwartz, F., & Menon, V. (2026). Latent Neurocognitive Mechanisms Underlying Quantity Discrimination in Children with and without Mathematical Learning Disabilities. The Journal of neuroscience : the official journal of the Society for Neuroscience, 46(10), e2385242025. https://doi.org/10.1523/JNEUROSCI.2385-24.2025
Πηγή: maxmag.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου