Το να μεγαλώνεις ένα μοναχοπαίδι έχει τις δικές του μικρές και μεγάλες προκλήσεις. Έχει όλη την προσοχή της μαμάς και του μπαμπά, μεγαλώνει χωρίς καθημερινούς καβγάδες για παιχνίδια και… τηλεκοντρόλ και συχνά περνά περισσότερο χρόνο με ενήλικες. Μήπως, όμως, όλα αυτά επηρεάζουν πραγματικά τον χαρακτήρα του;
Για χρόνια, τα μοναχοπαίδια συνοδεύονται από χαρακτηρισμούς όπως «κακομαθημένα», «μοναχικά», «λιγότερο κοινωνικά» ή, αντίθετα, «πιο ώριμα για την ηλικία τους», στερεότυπα που η σύγχρονη ψυχολογία έρχεται να αμφισβητήσει.
Είναι πράγματι πιο κακομαθημένα;
Ας ξεκινήσουμε από τον μεγαλύτερο μύθο. Το γεγονός ότι ένα παιδί δεν έχει αδέλφια δεν σημαίνει ότι θα μάθει να γίνεται πάντα το δικό του ή ότι θα δυσκολεύεται να μοιραστεί. Αυτό έχει πολύ περισσότερο να κάνει με τα όρια που βάζουμε ως γονείς και τις εμπειρίες που του προσφέρουμε παρά με το πόσα παιδιά υπάρχουν μέσα στο σπίτι.
Ένα μοναχοπαίδι μπορεί να μάθει να περιμένει τη σειρά του, να μοιράζεται, να συνεργάζεται και να υπολογίζει τις ανάγκες των άλλων μέσα από το σχολείο, τις φιλίες, τα ξαδέλφια και το παιχνίδι. Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται απαραίτητα ένα αδελφάκι για να μάθει ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω του.
Γιατί μερικές φορές μοιάζουν με… μικρούς μεγάλους;
Αυτό έχει μια αρκετά απλή εξήγηση. Όταν δεν υπάρχουν άλλα παιδιά στο σπίτι, το μοναχοπαίδι περνά αναπόφευκτα περισσότερο χρόνο με τη μαμά, τον μπαμπά και άλλους ενήλικες. Ακούει τις συζητήσεις τους, συμμετέχει σε αυτές και εξοικειώνεται από νωρίς με τον τρόπο που επικοινωνούν οι μεγάλοι. Έτσι, μπορεί να αποκτήσει πλουσιότερο λεξιλόγιο ή να αισθάνεται ιδιαίτερα άνετα όταν βρίσκεται ανάμεσα σε ενήλικες.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι «μεγάλωσε πριν την ώρα του». Μπορεί να μιλά σαν μεγάλος, αλλά εξακολουθεί να χρειάζεται να παίζει σαν παιδί, να κάνει αταξίες, να βαριέται και να έχει απαιτήσεις και αντιδράσεις απόλυτα φυσιολογικές για την ηλικία του.
Δεν είναι αντικοινωνικά
Αν έχεις βρεθεί σε ένα σπίτι με τρία παιδιά την ώρα που παίζουν, ξέρεις ακριβώς τι σημαίνει… ένταση. Τα μοναχοπαίδια δεν έχουν αυτή την καθημερινή εμπειρία. Δεν υπάρχει κάποιος να τους πάρει το παιχνίδι χωρίς να ρωτήσει, να μπει στο δωμάτιό τους ή να ξεκινήσει έναν καβγά για το ποιος θα καθίσει δίπλα στη μαμά.
Γι’ αυτό ορισμένα μπορεί να κουράζονται πιο εύκολα από τις πολύ θορυβώδεις παρέες ή να προτιμούν να έχουν έναν-δύο κολλητούς αντί για μια μεγάλη παρέα. Αυτό δεν τα κάνει αντικοινωνικά. Μπορεί απλώς να αισθάνονται καλύτερα στις πιο ήρεμες και στενές σχέσεις.
Όλη η προσοχή πάνω του: Πλεονέκτημα ή παγίδα;
Το να έχει ένα παιδί τη μαμά και τον μπαμπά περισσότερο διαθέσιμους είναι αναμφίβολα όμορφο. Περισσότερος κοινός χρόνος, περισσότερες συζητήσεις και περισσότερη προσοχή μπορούν να δημιουργήσουν έναν πολύ δυνατό δεσμό.
Όμως εδώ υπάρχει μια μικρή παγίδα που οι γονείς μοναχοπαιδιών καλό είναι να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας.
Όταν υπάρχει μόνο ένα παιδί, είναι πολύ εύκολο –και από αγάπη– να τρέχουμε να προλάβουμε κάθε ανάγκη του. Να του δίνουμε αυτό που ζητά πριν καν περιμένει, να λύνουμε κάθε μικρό πρόβλημα ή να προσπαθούμε να το προστατεύσουμε από κάθε απογοήτευση.
Μόνο που και η απογοήτευση είναι μέρος του μεγαλώματος. Το παιδί χρειάζεται να ακούσει ένα «όχι», να περιμένει λίγο, να προσπαθήσει ξανά όταν κάτι δεν του βγαίνει και να ανακαλύψει ότι μπορεί να τα καταφέρει και χωρίς τη μαμά ή τον μπαμπά να παρεμβαίνουν κάθε φορά.
Μήπως του λείπει ένα αδελφάκι;
Είναι ίσως η σκέψη που έχει κάνει κάποια στιγμή σχεδόν κάθε μαμά που μεγαλώνει ένα παιδί. «Θα νιώθει μόνο του;» «Θα έχει κάποιον όταν μεγαλώσει;» «Μήπως έπρεπε να του χαρίσουμε ένα αδελφάκι;»
Η αλήθεια είναι ότι τα αδέλφια μπορούν να προσφέρουν μια υπέροχη και μοναδική σχέση. Όμως δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι δύο αδέλφια θα είναι κολλητά ούτε ότι ένα μοναχοπαίδι θα μεγαλώσει νιώθοντας μόνο.
Οι δυνατές φιλίες, τα ξαδέλφια, οι συμμαθητές και οι άνθρωποι που θα επιλέξει αργότερα στη ζωή του μπορούν να δημιουργήσουν εξίσου σημαντικούς δεσμούς.
Και κάτι που ίσως χρειάζεται να προσέξουμε εμείς οι γονείς. Όταν έχουμε ένα και μοναδικό παιδί, είναι εύκολο να ακουμπήσουμε πάνω του λίγο περισσότερα όνειρα απ’ όσα αντιλαμβανόμαστε. Όλη η αγωνία για το σχολείο, το μέλλον, τις σπουδές, τις επιλογές του συγκεντρώνεται σε έναν άνθρωπο. Γι’ αυτό ίσως το πιο σημαντικό είναι να του δείχνουμε ότι δεν χρειάζεται να γίνει το παιδί που φανταστήκαμε εμείς.
Μπορεί να κάνει λάθη. Να αλλάξει γνώμη. Να μην είναι πρώτο σε όλα. Να διαλέξει έναν δρόμο διαφορετικό από αυτόν που είχαμε σχεδιάσει στο μυαλό μας.
Το μοναχοπαίδι χρειάζεται ό,τι και κάθε άλλο παιδί. Αγάπη, αλλά όχι υπερπροστασία. Προσοχή, αλλά όχι έναν ολόκληρο κόσμο που περιστρέφεται γύρω του. Όρια, φίλους, παιχνίδι, ευκαιρίες να δοκιμάζει μόνο του και πολύ σημαντικό χώρο για να μεγαλώσει.
Πηγή: vwoman
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου