Ο Αλεξ Ζανάρντι πέρασε στην αιωνιότητα του μηχανοκίνητου αθλητισμού την Πρωτομαγιά, ακριβώς 32 χρόνια μετά τον χαμό του Αϊρτον Σένα. Ηταν ένας ήρωας του 21ου αιώνα, όχι μόνο των σπορ, αλλά και της ζωής. Ενας μαχητής που αντιστάθηκε στα χτυπήματα της Μοίρας με απίστευτη γενναιότητα, και έγινε η προσωποποίηση της δύναμης που κρύβει η ανθρώπινη ψυχή.
Ο Ιταλός «έφυγε» στα 59 του, σχεδόν έξι χρόνια μετά το ατύχημα που είχε με το handbike του, το χειροκίνητο ποδήλατό του, ένα όχημα με το οποίο αναδείχθηκε τέσσερις φορές «χρυσός» παραολυμπιονίκης και 12 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Αυτό ήταν το δεύτερο κεφάλαιο της συνταρακτικής ιστορίας του. Στο πρώτο υπήρξε οδηγός αγώνων ταχύτητας –την ταχύτητα τη λάτρευε από παιδί– στη Φόρμουλα-1 (έτρεξε με Jordan, Minardi, Lotus και Williams τη δεκαετία του ’90) και μύθος του αμερικανικού πρωταθλήματος μονοθεσίων CART (IndyCar).
Αυτά τα δύο κεφάλαια τα χωρίζει ένα τρομακτικό ατύχημα σε αγώνα CART στη Γερμανία, τέσσερις μέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, στο οποίο έχασε και τα δύο του πόδια. Επειτα από τη σφοδρή σύγκρουση με άλλο μονοθέσιο, το όχημά του διαλύθηκε. Οι γιατροί που έτρεξαν προς το σημείο γλιστρούσαν στο αίμα που είχε πλημμυρίσει το έδαφος. Με υπεράνθρωπες προσπάθειες κατάφεραν να σταματήσουν την ακατάσχετη αιμορραγία –όταν έφτασε σε νοσοκομείο του Βερολίνου, στο σώμα του είχε απομείνει μόλις ένα λίτρο αίμα– αλλά είχε ακρωτηριαστεί στα κάτω άκρα πάνω από το γόνατο. Και η καρδιά του είχε σταματήσει επτά φορές να χτυπάει.
Μόλις βγήκε από το τεχνητό κώμα και άνοιξε τα μάτια του, έπειτα από μία εβδομάδα, η σύζυγός του, Ντανιέλα, του είπε τι του είχε συμβεί. «Ετρεμε» για το πώς θα αντιδρούσε. Αρκετά χρόνια πριν από το ατύχημα είχαν παρακολουθήσει μαζί την κινηματογραφική ταινία «Γεννημένος την 4η Ιουλίου» και ο Ζανάρντι είχε σχολιάσει ότι θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να ζήσει με κάποια αναπηρία. Αλλά εκείνος την κοίταξε στα μάτια ατάραχος, της είπε ότι την αγαπά και της ζήτησε να τον αφήσει να κοιμηθεί. Παραπονέθηκε μόνο ότι πονούσε φρικτά.
Επειτα από νοσηλεία έξι εβδομάδων και διψήφιο αριθμό χειρουργικών επεμβάσεων επέστρεψε στο σπίτι. Για να ζήσει «μισή ζωή» – έτσι πίστευαν όλοι. Ο ίδιος όμως είχε άλλα σχέδια. Ευχαριστούσε τον Θεό που ήταν ζωντανός και εξέπληξε τους πάντες με την αισιοδοξία του για το μέλλον. «Είναι πίσω μου. Τελείωσε. Η ζωή συνεχίζεται», είχε πει σε μια από τις πρώτες του συνεντεύξεις μετά τη συμφορά. «Είμαι πολύ τυχερός, ζωντανός. Δεν με νοιάζει για τα πόδια μου. Τώρα εστιάζω σε ό,τι μου απέμεινε».
Σχεδόν δύο χρόνια μετά, γράφει το BBC Sport, συνέβη κάτι εκπληκτικό. Επέστρεψε στον τόπο όπου λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του (με ένα ειδικά κατασκευασμένο CART με έλεγχο χειρός) για να ολοκληρώσει τους 13 γύρους που δεν είχε προλάβει τότε. Ηθελε να πιάσει το νήμα από εκεί που το άφησε εκείνη την αποφράδα μέρα. «Δεν αισθάνομαι ότι ζω μια δεύτερη ζωή», είχε πει. «Απλώς κατάφερα να προσαρμοστώ στις νέες συνθήκες, να κάνω καινούργια πράγματα, που είναι κατά 99% διαφορετικά από εκείνα που έκανα πριν από το ατύχημα. Πράγματα που δεν θα δοκίμαζα ποτέ αν δεν μου είχε συμβεί ό,τι μου συνέβη».
Ο τρόπος που αυτός ο χαρισματικός, χαμογελαστός, ζεστός και πάνω απ’ όλα γενναίος άνθρωπος αντιμετώπιζε κάτι που για τους περισσότερους θα σήμαινε παραίτηση από τη ζωή, ενέπνευσε και εμψύχωσε εκατομμύρια ανθρώπους που βρέθηκαν σε παρόμοια κατάσταση. Τους έδωσε ελπίδα. Τους ώθησε να αναζητήσουν μέσα τους μια δύναμη που δεν γνώριζαν ότι υπήρχε. Και έκανε τον Ζανάρντι αξιοθαύμαστο και αγαπητό, και πέρα από τον μικρόκοσμο των motorsports.
Τον Αύγουστο του 2005 ο γεννημένος στην Μπολόνια αθλητής έγινε ο πρώτος άνθρωπος με αναπηρία που κέρδισε παγκόσμιο τίτλο σε αγώνα αυτοκινήτου – στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τουρισμού (WTCC), με όχημα που η BMW προσάρμοσε στις ανάγκες του. Θριάμβευσε άλλες τρεις φορές (2006, 2007, 2009). Στο μεταξύ στράφηκε και στη χειροκίνητη ποδηλασία, όπου τον περίμενε μεγάλη δόξα.
Οταν, το 2012, κατέκτησε το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, τον ρώτησαν αν ήταν ευτυχισμένος. «Αν ο γιος μου έρθει το πρωί στο κρεβάτι μας και με αγκαλιάσει, είμαι ευτυχισμένος», αποκρίθηκε. «Μερικές φορές ξεχνάμε πόσο τυχεροί είμαστε, υποτιμάμε αυτά που έχουμε. Εγώ έχω δει και την άλλη όψη του νομίσματος. Κατάφερα να συνεχίσω, αλλά μη με θεωρείτε Σούπερμαν. Απλώς είχα την ευκαιρία να μάθω πόσο δυνατός μπορεί να είναι ο άνθρωπος. Κάθε φορά που σκεφτόμαστε “αυτό ήταν, τελείωσε’’, εκπλήσσουμε τον εαυτό μας με όσα μπορούμε να αντλήσουμε από την καρδιά μας».
Η κακή του τύχη, που τον βασάνισε αλύπητα, θύμωσε που δεν κατάφερε να τον λυγίσει. Του επεφύλασσε ακόμη μια τραγωδία. Στις 19 Ιουνίου 2020, ενώ συμμετείχε σε φιλανθρωπική σκυταλοδρομία παραποδηλασίας στην Τοσκάνη, βρέθηκε στο αντίθετο ρεύμα τη στιγμή που πλησίαζε ένα φορτηγό. Η σύγκρουση τού προκάλεσε εξαιρετικά σοβαρούς τραυματισμούς. Επειτα από μακρά νοσηλεία, τον Σεπτέμβριο του 2022 επέστρεψε στο σπίτι του. Εκτοτε δεν είχαμε νέα του. Μέχρι τη θλιβερή είδηση του θανάτου του, την περασμένη Παρασκευή.
Πηγή: Protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου