Οι χιονοθύελλες είναι κόλαση για τους χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων—αλλά δεν χρειάζεται να είναι

Χρειάστηκε πάνω από μία εβδομάδα για να μπορέσει η Mia Ives-Rublee, χρήστρια αναπηρικού αμαξιδίου και ανώτερη διευθύντρια της πρωτοβουλίας δικαιοσύνης για τα άτομα με αναπηρία του Κέντρου Αμερικανικής Προόδου, να μετακινηθεί περισσότερο από ένα τετράγωνο πέρα ​​από το σπίτι της, αφού μια από τις πιο εκτεταμένες εδώ και χρόνια χειμερινές καταιγίδες της χώρας έπληξε το σπίτι της στην Washington, στα τέλη Ιανουαρίου.

«Το να ζεις σε μια πόλη που έχει πόρους και να εξακολουθείς να αντιμετωπίζεις αυτά τα ζητήματα, δείχνει πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση όσον αφορά τα θέματα προσβασιμότητας στις πιο φτωχές πόλεις», εξηγεί. Όταν καθαρίστηκαν τα πεζοδρόμια στην περιοχή της, το χιόνι μεταφέρθηκε στις ράμπες, εμποδίζοντας τα άτομα που χρησιμοποιούν βοηθήματα κινητικότητας.

Τα άτομα με αναπηρία επηρεάζονται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό από τα κλιματικά φαινόμενα, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι χιονοθύελλες, που έπληξαν πολύ μεγάλο μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αποτυχία ορισμένων πόλεων που διαθέτουν πραγματικά επαρκείς πόρους να καθαρίσουν το χιόνι ώστε να μπορούν τα άτομα με κινητική αναπηρία να κινούνται με ασφάλεια, αποτελεί τόσο αποτυχία στις υποδομές όσο και πολιτική επιλογή, καθώς τα άτομα αυτά αφέθηκαν «κολλημένα» σε μια περιοχή, στερώντας τους την αυτονομία τους.

«Άτομα με διαφορετικές αναπηρίες χρειάζονται καθαρά πεζοδρόμια για να κινούνται με ασφάλεια και πολλά από αυτά έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε τρόφιμα και υγειονομική περίθαλψη όταν οι δημόσιες υποδομές καθίστανται άχρηστες μετά από ακραία καιρικά φαινόμενα», εξηγεί η κοινωνιολόγος Angela Frederick, συγγραφέας του Disabled Power. «Για τα μέλη της κοινότητας των ατόμων με αναπηρίες, οι επιπτώσεις των ακραίων καιρικών φαινομένων συνεχίζονται, ενώ η ζωή όλων των άλλων έχει επιστρέψει στην κανονικότητα».

Μια μελέτη του 2015 που δημοσιεύτηκε στο Archives of Physical Medicine and Rehabilitation εξέτασε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι Καναδοί που χρησιμοποιούσαν βοηθήματα κινητικότητας που έφεραν ρόδες κατά τους χειμερινούς μήνες. Περισσότερο από το 90% ανέφερε ότι τα βοηθήματά τους κόλλησαν στο χιόνι, ότι γλίστρησαν στον πάγο και ότι δυσκολεύτηκαν να χρησιμοποιήσουν τις ράμπες. Το 99% δήλωσε ότι η χρήση πεζοδρομίων και δρόμων ήταν προβληματική.

Ζώντας στο Arkansas, η Bailey Hunter, χρήστρια αναπηρικού αμαξιδίου, είναι λιγότερο συνηθισμένη στη ζωή με το χιόνι. Η Hunter δεν χρησιμοποιούσε πάντα αναπηρικό αμαξίδιο και η χιονοθύελλα του Ιανουαρίου ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να βγει έξω χρησιμοποιώντας το σε χειμερινό τοπίο. Δεν μπόρεσε να πάει στη δουλειά της για πέντε ημέρες επειδή το χιόνι δεν είχε καθαριστεί σωστά. «Δεν έχεις αυτονομία, επειδή δεν μπορείς να κινηθείς στο χιόνι», λέει η Hunter. «Δεν είναι θέμα να πιέσεις τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα».

Και ενώ η απώλεια πρόσβασης στην κοινότητα δημιουργεί στα άτομα με αναπηρία πολλά προβλήματα, το να χιονίζει μπορεί να γίνει ακόμα και επικίνδυνο. «Δεν πρόκειται μόνο για το ότι δεν μπορούμε να βγούμε έξω. Στην πραγματικότητα αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλειά μας. Δεν μπορώ να πάω στο νοσοκομείο ή στον γιατρό αν χρειαστεί», συμπληρώνει η Ives-Rublee.

Απόδοση του άρθρου Snowstorms Are Hell for Wheelchair Users—But They Don’t Have to Be

Ιωάννα Αγγέλου

Ειδική Παιδαγωγός (Παν. Θεσσαλίας)

Νηπιαγωγός (Α.Π.Θ.)

MEd - Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση