Υπάρχουν ειδήσεις που δεν τις διαβάζεις απλώς, σε διαπερνούν. Το περιστατικό με την καθηγήτρια που φίμωσε μαθητή μέσα σε σχολική αίθουσα ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Οχι μόνο για την πράξη αυτή καθαυτήν, που είναι σοκαριστική, βίαιη και αδιανόητη, αλλά για όλα όσα αποκαλύφθηκαν μετά. Γιατί, όπως συχνά συμβαίνει, το πραγματικό πρόβλημα δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ηταν ένα σύστημα που είδε, άκουσε, γνώριζε και παρ’ όλα αυτά άφησε τα πράγματα να εξελιχθούν μέχρι το σημείο της έκρηξης.
Η υπόθεση αφορά μια εκπαιδευτικό σε γυμνάσιο, άνθρωπο με χρόνια παρουσίας στο σχολείο και μάλιστα σε θέση ευθύνης. Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, κατά τη διάρκεια του μαθήματος επέλεξε να τιμωρήσει έναν 13χρονο μαθητή βάζοντάς του ταινία στο στόμα για να σταματήσει να μιλά. Η ίδια ισχυρίστηκε ότι δεν είχε πρόθεση να βλάψει τον μαθητή και ότι η χρήση της ταινίας στο στόμα του έγινε «για πλάκα», αλλά η εικόνα ενός παιδιού φιμωμένου μπροστά στους συμμαθητές του δεν ανήκει σε καμία παιδαγωγική πρακτική και σε κανένα εκπαιδευτικό πλαίσιο, ούτε για πλάκα.
Το σοκ, όμως, δεν τελειώνει εκεί με τη συγκεκριμένη είδηση, αντιθέτως, μεγαλώνει όσο ξεδιπλώνονται οι λεπτομέρειες. Μετά το περιστατικό, άρχισαν να βγαίνουν στο φως μαρτυρίες συναδέλφων, μαθητών και γονέων που περιέγραφαν μια συμπεριφορά εδώ και καιρό προβληματική η οποία περιλάμβανε εντάσεις, ξεσπάσματα, συγκρούσεις, ένα κλίμα φόβου ή αμηχανίας. Οχι ένα στιγμιαίο λάθος, αλλά ένα μοτίβο.
Και τότε ήρθε η πιο δύσκολη, πιο ευαίσθητη αποκάλυψη, ότι η συγκεκριμένη εκπαιδευτικός αντιμετώπιζε σοβαρά ζητήματα ψυχικής υγείας. Το παραδέχτηκε δημόσια και ο σύζυγός της, μιλώντας για χρόνια φαρμακευτικής αγωγής, για διακοπή θεραπείας, για μια κατάσταση που είχε επιδεινωθεί. Περιέγραψε έναν άνθρωπο που δεν ήταν καλά, που χρειαζόταν βοήθεια, που είχε χάσει τον έλεγχο σε πολλά επίπεδα της ζωής της.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η λεπτή αλλά απολύτως κρίσιμη γραμμή. Τα ψυχιατρικά προβλήματα δεν είναι ντροπή. Δεν είναι ταμπού. Δεν είναι κάτι που πρέπει να ψιθυρίζεται πίσω από κλειστές πόρτες. Χιλιάδες άνθρωποι ζουν, εργάζονται, δημιουργούν, ενώ παράλληλα φροντίζουν την ψυχική υγεία τους. Αν μη τι άλλο, η εποχή και οι συνθήκες της δοκιμάζουν την ψυχική ισορροπία των περισσοτέρων. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι κάποιος νοσεί. Το πρόβλημα είναι όταν το σύστημα κάνει ότι δεν βλέπει, δεν αξιολογεί και δεν παρεμβαίνει, ακόμα και όταν αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται καθημερινά απέναντι σε ανήλικα παιδιά.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα γραφείο, για μια δουλειά χωρίς κοινωνική ευθύνη. Μιλάμε για την τάξη. Για έναν χώρο όπου τα παιδιά πρέπει να νιώθουν ασφάλεια. Για έναν ρόλο εξουσίας που απαιτεί ψυχραιμία, σταθερότητα και παιδαγωγική επάρκεια. Αν υπήρχαν ενδείξεις, και όπως φαίνεται όχι απλώς υπήρχαν, ήταν πασιφανές το πρόβλημα, τότε το ερώτημα δεν είναι «πώς έφτασε να φιμώσει μαθητή», αλλά γιατί έφτασε να βρίσκεται ακόμη εκεί.
Αυτό που προκαλεί πραγματική οργή δεν είναι μόνο η πράξη. Είναι το μοτίβο που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στην ελληνική πραγματικότητα. Ανθρωποι ακατάλληλοι για την άσκηση ενός τόσο κρίσιμου ρόλου να παραμένουν στο πόστο τους, όχι επειδή είναι ικανοί, αλλά επειδή κανείς δεν τους αξιολόγησε σοβαρά. Επειδή οι υπόλοιποι μετακινούνται, απομακρύνονται ή σιωπούν. Επειδή «έτσι είναι τα πράγματα».
Η συγκεκριμένη περίπτωση μοιάζει να φωνάζει αυτό που συστηματικά αποφεύγουμε να συζητήσουμε: την ουσιαστική αξιολόγηση στο εκπαιδευτικό σύστημα. Οχι ως τιμωρία, όχι ως εργαλείο εκφοβισμού, αλλά ως μηχανισμό προστασίας. Για τα παιδιά πρώτα. Και για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Γιατί ένας άνθρωπος που δεν είναι καλά, δεν χρειάζεται να κρατά κιμωλία. Χρειάζεται στήριξη, θεραπεία και χρόνο για να επανέλθει.
Αν κάτι πρέπει να μας μείνει από αυτή την ιστορία, δεν είναι μόνο η αγανάκτηση. Είναι η ευθύνη. Να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τέτοια περιστατικά σαν εξαιρέσεις. Να αναγνωρίσουμε ότι η απουσία ελέγχου δεν είναι ουδετερότητα, είναι συνενοχή. Και να θυμηθούμε ότι το σχολείο δεν είναι απλώς ένας χώρος μάθησης, είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Και αυτή τη φορά, ο καθρέφτης έδειξε κάτι που δύσκολα αντέχεται.
Λίλα Σταμπούλογλου
Πηγή: Protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου