Δεν ήταν και πολύ εύκολο για ένα παιδί με μη διαγνωσμένη ψυχική ασθένεια να μεγαλώνει τη δεκαετία του ’90. Πριν μπορέσω να λάβω την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή και μου δοθεί η δυνατότητα να μιλήσω σε κάποιον ειδικό, έπλεα σε πολύ σκοτεινά νερά. Στα 15 μου, θα ξεκινούσα να έχω φρικτές αϋπνίες, και λόγω αυτών, ψευδαισθήσεις από την κούραση. Λίγο αργότερα, θα πίστευα ότι με παρακολουθούν, ότι η τηλεόραση μιλούσε για μένα, ότι το σταματημένο αυτοκίνητο κάτω απ’το σπίτι μου είχε έρθει επί τούτου για να με κλείσει στη φυλακή, για κάποιο εφηβικό μου σφάλμα που στο μυαλό μου είχε πρωτεύουσα σημασία. Η θέση μου δεν ήταν στην κοινωνία. Δεν ήξερα πού ήταν, αλλά σίγουρα δεν ήταν εκεί.